środa, 1 lutego 2017



Pan Nic się zatruł. Dlaczego? Nie wiadomo. Było mu jak nic niedobrze, a trucizna dopiero się rozgrzewała. Do mety było daleko, więc nikt niczego się nie spodziewał. Trucizna truła głowę panu Nic, a ten udawał, że chodzi o żołądek. Sączenie trucizny w końcu się powiodło. Pan Nic pochylił przed nią głowę. Przez żołądek do serca. Pan Nic polubił truciznę i jakiś czas przebywali ze sobą. Nic jednak nie trwa wiecznie. Od tej sielanki truciznę rozbolała głowa, więc na razie pan Nic postanowił jej o sobie nie przypominać. 

wtorek, 17 stycznia 2017




Pan Nic pomyślał o umieraniu. Niewiele mógł myśleć, bo jeszcze nie umierał. Jednak się uparł i chciał od umierania się czegoś dowiedzieć. Umieranie się trochę ociągało, trochę grało na zwłokę. Na zwłoki pan Nic nie da się nabrać. Umieranie zobaczyło, że panu Nic ze śmiercią jest do twarzy. I jak tu uciec z twarzą? Zresztą nie wiadomo, kto miałby uciekać? Nic a nic pan Nic od umierania się nie dowie. Temat zmarł śmiercią naturalną. Naturalnie natury nie da się oszukać i jeszcze pan Nic do umierania wróci. Dlaczego? To akurat wiadomo.

poniedziałek, 31 października 2016



Pan Nic przegrał. Porażka przyszła nie w porę. Nic nie wskazywało, aby pan Nic się po niej podniósł. Tymczasem porażka podnosiła poprzeczkę. Pan Nic postanowił skorzystać z okazji. Nic nikomu nie mówiąc, schował się pod stół. Uderz w stół, a porażka się odezwie. Pan Nic znalazł się na przegranej pozycji. Nie zostało nic innego jak potraktować porażkę z pozycji siły. Żal było na to patrzeć. Pan Nic tuląc żal, przytulił i porażkę. Odtąd nie będzie się z nią rozstawać. Dlaczego? Nie wiadomo. 

piątek, 30 września 2016



Pan Nic poszedł na wystawę. Dlaczego? Nie wiadomo. Szybko się okazało, że był to błąd w sztuce. Sztuka za nic nie chciała pana Nic, a i on czuł się lekko zaszczuty. Pan Nic, nie chcąc się narażać, cicho przemieszczał się po galerii. Cała sztuka w tym, aby nie sprowokować sztuki. Niestety pan Nic coś zobaczył. Nie chciał czuć się sztucznie, więc nie ukrył zainteresowania. Sztuka postanowiła być sztuką dla sztuki i nic sobie nie robiąc, wyprosiła pana Nic. Cała sztuka w tym, aby omijać sztukę. Pan Nic będzie o tym pamiętał.

poniedziałek, 25 lipca 2016


Pan Nic postanowił, że będzie nowoczesny. Dlaczego? Nie wiadomo. Udał się do sklepu i kupił wszystko co potrzebne. Niestety, była to tylko kropla w morzu potrzeb. Kolejny sklep... i kolejny. Przez kilka dni pan Nic nic nie robił oprócz przywożenia nowości do domu. Małe mieszkanie mieszkało z panem Nic jak człowiek. Do czasu. Pokój zaczął płakać, a szloch korytarza było słychać w całej kamienicy. Pan Nic już chciał powiedzieć mieszkaniu coś do słuchu, jednak ono przypomniało o sobie. Zapomnieliśmy, że nie mamy prądu. Odtąd pan Nic będzie płynął tylko pod prąd. 

środa, 29 czerwca 2016


Pan Nic chciał się uczesać. Niestety włosy wciąż stawały mu dęba, a czasem nawet jeżyły mu się na głowie. Nic a nic go dotąd o to głowa nie bolała i nawet nie miał zamiaru drzeć sobie z niej włosów. Jak mu włosy na dłoni wyrosną to się zacznie martwić. Nic co martwe nie było mu jednak obce. Uczesane włosy nie miały w sobie nic anielskiego, a te co wypadły były mu bliskie przez brak życia. Jeszcze nie raz mu włos z głowy spadnie. Dlaczego? Nie wiadomo.

poniedziałek, 16 maja 2016




Pan Nic poczuł, że chyba nigdy nie był zakochany. Kochać — to niełatwo powiedzieć, a tym bardziej doświadczyć. Pan Nic nie był doświadczony na tym polu, więc pozostawała mu miłość własna. Ta wydawała się już znudzona, jakaś rozmemłana i wiecznie niewyspana. Nie chciała już grać na uczuciach pana Nic. Przyszedł czas na prawdziwą miłość. Czas przyszedł, ale pan Nic nic na razie o tym nie wiedział. Dlaczego? Nie wiadomo.