 |
Pan Nic spotkał swojego sobowtóra. Na początku nie dowierzał, ale wszystko wskazywało na uderzające podobieństwo. Udając nikogo, pan Nic ruszył tropem samego siebie. Szedł w bezpiecznej odległości, nie tracąc z oczu żadnego szczegółu. „A więc tak mniej więcej wyglądam…” – pomyślał. Będąc nie najgorzej wychowanym, pan Nic skręcił w swoją ulicę, rezygnując z zaczepiania obcego człowieka. na |
 |
Pan Nic spotkał swoje wewnętrzne dziecko. Dlaczego? Nie wiadomo. Było niesforne i na wszystko narzekało. Niczego nie chciało słuchać, często wpadając w niezdrową histerię. Sytuacja stawała się niezręczna i coraz bardziej publiczna. Pan Nic nigdy więcej nie będzie przechodził koło tego placu zabaw. |
 |
|
 |
|
 |
Pan Nic się
wściekł. Wszystko doprowadzało go do szału i za nic nie mógł znaleźć swojego
miejsca. Chodził bez celu, spalając niepotrzebne kalorie. Krzyczał, przeklinał oraz
każdemu życzył jak najgorzej. Na koniec osłabł, zachrypł, lecz nie zamierzał się
poddawać. Walczył do upadłego, zabijając kolejne godziny. Pana Nic pokonał dopiero
świt. Wszyscy byli wyczerpani i nie żałowali niczego. Dlaczego? Nie wiadomo. |
 |
Pan Nic bardzo zmókł. Deszcz zdawał się zalewać wszystko i wszystkich. Pan Nic czuł się wyjątkowo, bo był przemoczony tak jak każdy inny. Krople coraz bardziej uśmiechały się do pana Nic, a on nieśmiało machał na powitanie. Randka nie trwała jednak długo. Przestało padać, a pan Nic zauważył, że każdy obok ma parasol. Dlaczego? Nie wiadomo. |
 |
Pan Nic sporo przeszedł. Gdyby tak zebrać wszystko, możliwe, że nie było tego aż tak wiele. Jednak dla pana Nic liczyła się droga. Wydawała się już długa, więc zniechęcenie czaiło się na każdym zakręcie. Pan Nic starał się nie reagować, ale nie było widać wyjścia na prostą. Zniechęcenie wzięło górę, a pan Nic drogo za to zapłacił. Dlaczego? Nie wiadomo. |
